In memoriam

Aart Hendrik van Beek

* Zeist 26 augustus 1956
† Hoorn 3 juli 20419

Op zo maar een zondagmorgen stond Aart van Beek in de kerk. Kloppend op de muur. Wijzend op een rotte plek. Hij wenkte en ging zo op in wat hij zag dat hij vergat goede morgen te zeggen; het liefst was hij direct als kerkrentmeester aan het repareren gegaan. Aart van Beek ten voeten uit. Gedreven als hij was focussende hij op wat hij belangrijk vond en dat zonder ooit een onvertogen woord.

Een andere keer zag ik hem in de kerk staan. De organist speelde. Onbeweeglijk ging hij er in op, even zich afschermend van alles. Zoiets als een hemels momentje; focussen en opgaan in wat er toe doet.

In alles wist hij zich gedragen door zijn geloof. We lazen Psalm 23 in de dienst tot zijn gedachtenis. Zonder geloof “hadden we het niet gered” zei Thea van Beek. Geloof was voor hem praktisch bezig zijn, Tanzania en het verband van de VBK waren voor hem als hoogtijdagen; soms werkte hij aan wel 4,5 projecten tegelijk, creatief als hij was. Maar toen; VBK failliet; daar waar hij erkenning kreeg. Er knapte iets in hem. Zonder zijn geloof had hij het niet gered. “Ook al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad want gij bent bij mij, uw stok en uw staf vertroosten mij.“ De woorden van de Psalmist (Psalm 23) waren hem tot steun, droegen hem verder.

Zo waren geloof, werk, muziek, Thea en familie vier pijlers van zijn leven.
De muziek was zijn grote passie. Al in Austerlitz en Morogoro (Tanzania) . Zeker ook in Venhuizen. De Muziekvereniging Venhuizen speelde bij het opgaan toen we Aart ter aarde gingen bestellen. Zij waren bij leven als een warme familie voor hem, speelden onlangs nog op het veertigjarig huwelijksfeest dat Aart en Thea van Beek mochten vieren.

‘Onmacht’ is het woord dat wellicht weergeeft hoe de situatie de afgelopen maanden voor ons allen was, de familie en Thea voorop, toen het niet duidelijk was wat hem overkwam in zijn ziekte. De familie bleef om hem heen staan.

Laten we hem herinneren in zijn kracht, creativiteit, zijn focussen op wat er toe doet als mens, hem herinneren als grootvader, partner en vriend boven zijn ziekte uit. Hij die tot op het laatst zuiver speelde op zijn blaasinstrument. Hij die zo liefdevol sprak over Thea, zijn soulmate, deze mens die in zijn geloof ook in een leven na dit leven geloofde.
Aart Hendrik van Beek: dat zijn naam ons tot zegen zij tot in lengte van dagen. We wensen de familie sterkte toe in de tijd die komen gaat.

Ds.M. Camarasa




Willem P.J. Smitt

* Amsterdam 12 februari 1939
† Hoorn 23 juni 2019

De computer staat aan, sigaret in de hand, koffie binnen handbereik. Op het beeldscherm is een site zichtbaar met als onderwerp de Tweede Wereldoorlog. Onmiddellijk zitten we in dat onderwerp. Het was zijn onderwerp. Zo wist hij van geheimen betreffende belangrijke personen tot aan het koninklijk huis aan toe. Hier mag de naam van Prins Bernhard genoemd worden. Hij heeft ze nooit onthuld, zo zei hij: “omdat ik later een goede band met Beatrix had”. Zo kende hij grenzen in wat hij schreef als journalist. Het ene verhaal was nog niet uit of hij vertelde weer het andere.

Een aantal jaren geleden ging het niet zo best met de gezondheid van hem en hij zat toen in het Nicolaas. Juist toen verscheen er een boek over een vrouw in het verzet. Jacoba van Tongeren was haar naam. Zij had het verzet geleid in Amsterdam namens de Hervormde kerk. Willem Smitt hield, toen journalist van het dagblad Trouw, ooit een interview met haar. Hij spoorde haar aan om haar memoires te schrijven. Dat deed zij. Willem Smitt wordt in het boek vermeld, dat verscheen van de hand van haar kleinzoon. Helaas kon Willem Smitt niet bij de presentatie van het boek aanwezig zijn vanwege gezondheidsredenen.
Ik vroeg Willem Smitt of hij zijn memoires ook niet wilde schrijven. Hij zou het overwegen. Hij wist misschien soms te veel en zoals boven vermeld, wilde geen mensen in diskrediet brengen. Dat terwijl hij wel van een beetje reuring hield zei hij als medeoprichter van Privé.

Israël was altijd het onderwerp waar de gesprekken op uit liepen en dan Israël in verhouding tot Jezus Christus. Willem Smitt was een gelovig man, rechtzinnig in de leer. Zo las hij ooit in Schellinkhout het Evangelie voor met volle overtuiging en was lid van onze Hervormde gemeente.

Er was ook lichtvoetigheid. Zo vaak ging het over het circus, het spel dat daar in mee komt. Hij gaf ook telkens aan dat de dieren het er goed hadden, terwijl deze uiteindelijk niet meer mochten optreden. Dat deed hem zeer. Maar dan ging het onmiddellijk weer over zijn reizen, zoons en over zijn eerste vrouw, om altijd de gesprekken positief te beëindigen. Zo was hij ook een dankbaar mens.

We wensen familie en vrienden sterkte nu deze markante man en vader is heen gegaan en wensen allen Gods zegen toe.

Ds.M. Camarasa