Overleden

Bob van Poelgeest

* Amsterdam 2 april 1932
† Schellinkhout 27 april 2018

Op tafel stapeltjes post, de tafel centrum van het huis, Bob van Poelgeest daarachter.
De koffiekop klaar om bijgeschonken te worden, die glimlach als je binnenkomt, bij elk bezoek. Hij wijst een stoel aan, de krant als het venster op de wereld op tafel. Hij schenkt koffie in, gaat zitten, wijst aan, die krant, wijst aan wat hem bezig houdt, hem raakt. Begint te praten, overpeinst hardop wat hij leest. De radio op de achtergrond zacht met vrolijke muziek, automatisch wordt de kop koffie bijgevuld. Vaak gaat het over geldzaken, ja hoe oneerlijk het er aan toe gaat.
De kleine man die de prijs moet betalen voor grote heren. Wat dat betreft waren er voor hem wolven zoals die in dat sprookje van Klein Duimpje op de loer lagen.

Zo sprak hij, Bob van Poelgeest ten voeten uit. Hij kon geen onrecht verdragen. Dat trof mij, daarin vonden wij elkaar, warm als hij was. Hij kon het niet aanzien dat het recht geschonden werd. “Ik zou ze dit of dat” riep hij dan uit. Nou doe dat maar niet dacht ik dan, maar ja begrijpen doe je het wel. Dan ging zijn blik van de tafel naar de foto van zijn vrouw, even weer tot rust komend.

Met humor voert hij zijn gesprek maar geen woord teveel. Ook als Wim binnenkomt of als Hans de krant bekijkt tussen de middag, een blik is genoeg, een kort woord om veel te zeggen, we begrijpen elkaar.

Toen die val, in december, op de Gym het brak hem lichamelijk. Maar niet zijn zachtmoedigheid. Zachtmoedig zijn is niet dat je een doetje bent. Het getuigt juist van moed dat te blijven ook in tijden van tegenspoed.

Hij bleef wat mij betreft een zachtmoedige. Een echt mens. Ik moest dan ook denken aan een gedicht over ‘de zachte krachten die aan het eind zullen overwinnen’, dat past bij hem denk ik. Het eerste vers luidt:

De zachte krachten zullen zeker winnen
in 't eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo 't zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

Henriette Roland Holst.

Vergeten wij hem niet, wat hoe hij leefde.
Wensen wij Hans en Silvia, en Wim sterkte toe bij het verwerken van dit grote verlies.

Ds.M. Camarasa